شاه پروانه ها

 روزها را شمردم ، نوشتم

روزگاری که شد سرنوشتم

آه! ده سال ازآنروزرفته است

آه! ده سال دورازبهشتم

درپی ات سال ها،سال ها،سال

دشت را کوه را درنوشتم

خسته ات کردم ای شعر زیبا

با غزل های کژتاب زشتم

کج نهادندم ازروزاول

کج نهادینه شد خشت خشتم

حاصلی غیرحسرت نبردم

هرچه برداشتم ،هرچه کشتم

شاه پروانه ها درکفم بود

ناگهان پنبه شد هرچه رشتم

رفتی ازدست وازیادهرگز

ای که آمیختی با سرشتم !

من بهشتم  تویی ،زودترکاش

بازگردم به باغ بهشتم

                                                               تاریخ سرایش بهار۱۳۸۷